De laatste minuut tikt weg… daar is de finishlijn. Zo gauw ik die bereik, start de race opnieuw. Zonder af te remmen ga ik door.
Voor me zie ik die kleine sukkel, op zijn sukkeldrafje. Maar niet lang. Eerst kom ik dichter- en dichterbij. Zie ik hem natrillen van één enkele, traag uitgevoerde stap. Dan sprint ik voor hem uit.
Op dit deel van het parcours heb ik de zwaartekracht mee, maar ik handhaaf wijs mijn constante snelheid. Voorbij de zes gaat het weer tegen de zwaartekracht in. Geen probleem. Ik ben niet voor niets al jaren de snelste en grootste wijzer op deze klok!
Voorbij elf, richting twaalf… en weer draai ik door. Tot mijn uurwerk stil blijft staan.
Leuk gevonden Odilia. Duurde even voor ik doorhad wat ’t was 🙂
Mooi neergezet en leuk dat je even moet doorlezen…
@Odilia: is dit de straf voor opgewonden zijn?
@Lisette: is dat strafbaar, dan? Oeps…