Als ik blindelings ouwehoer, en mijn woorden strooi
Landen je kille blikken terug op mijn huid
Als ik nietsontziend verbale verwondingen gooi
Is het jouw blinde muur waar ik me blauw op stuit
Niets wat ik doe, niets wat ik zeg of gil
Helpt mij, of verlicht dat wat ik voel
Niets van mij raakt jou echt, maar je kwetst mij stil
Ongeacht hoe ik het bedoel
Of ik nou spartel of vecht om te bestaan
Het gaat volledig aan jou voorbij
Leef ik hier met jou, is dit echt?
Of ben jij slechts mijn nachtmerrie, mijn waan
Ben jij mijn schaduwzijde, mijn valkuil, de uitdaging om te groeien
Of ben je mijn partner naast wie ik niet kan bloeien

<3 Dat klinkt als wanhoop en ongeduld. (En ik denk dat het de ogen van een cardiotropische mantelschelp heeft.)
Nu ik mijn reactie hierboven herlees, voel ik mij verplicht om nogmaals te reageren.
Mantelschelpjes zeggen je waarschijnlijk niets en ik zou niet willen dat je denkt dat ik de draak steek met je stukje.
Dit is een onaf kortverhaal: hier gaat duidelijk nog een ander, veel langer en heftig verhaal aan vooraf, en misschien ook wel aan voorbij. Ik kan zo tien verhalen voor je vertellen waarin dit stukje perfect in zou passen. (Helaas.) Maar je stukje raakte me, en daarom gaf ik een <3.
(PS: ikzelf ben maar een gewoon mens. Ik heb niets met valkuilen en schaduwen.)
@Berdien: wegwezen daar, en frisse lucht inademen!