Het duurde een tijdje voordat mijn broer met zijn vriendin ging samenwonen. Toen de keuze eindelijk gemaakt was, werden mijn man en ik uitgenodigd voor een etentje. Dat was de uitgelezen gelegenheid om eens bij te praten. De vriendin liet zich ontvallen dat broerlief bij elk huis dat ze gingen bekijken zich meteen een eigen kamer toe-eigende.
Mijn man keek mij aan: hij herkende meteen mijn claim bij elk huis dat wij bezichtigden. Wat was dit voor familietrekje?
Broer en ik gooiden jaren van frustratie op tafel. Het was allemaal de schuld van de deken. In ons grote gezin deelden wij bed, bureau en klerenkast. Het trekken aan de deken stond voor vechten voor je eigen plekje.
Wij begrepen elkaar.
« I’ll Wish I Had Given Him More
Dekengevecht »
« I’ll Wish I Had Given Him More Dekengevecht »
Communicatie
Mijn broer en ik
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cora Leek of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« I’ll Wish I Had Given Him More Dekengevecht »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Cora: wat kan een deken bepalend zijn voor je volwassenheid.
als dekens konden praten!
@Jose: naarmate we ouder worden, praten we meer over vroeger. De jongeren van nu hebben geen idee hoe krap een groot gezin behuisd kon zijn. Rond 4 en 5 mei hoorde ik trouwens ook verhalen over oude dorpsgenoten, teruggekeerd na de oorlog. Ze troffen hun huis bewoond door anderen. Zo woonden twee grote families bij elkaar, zelfs drie kinderen in een bed. Waar klaag ik over…