Voor een moeder van jonge kinderen is het pretpark een must.
Nu heb ik geen auto, dus de reis erheen gaat per openbaar vervoer.
Om een mij onbekende reden liggen die parken nooit dichtbij een treinstation, Er moet altijd minstens een half uur worden gebust.
Dan begint de ellende.
De oudste begint met spugen, wat haar broertje geestdriftig kopieert.
De meegenomen koelkastdoosjes bieden net voldoende volume.
Als we er zijn, moeten we eerst allemaal bijkomen van deze verzuring.
Dan gaan we op pad. Na een duur broodje kroket verschoon ik mijn jongste nog even. De oudste mag alvast vooruit, de speeltuin in.
Als ik daar arriveer, vind ik haar nergens. We lopen elkaar minstens een kwartier mis.
Wat een bezoeking.
Maak het levendig Lisette. Juist dit thema leent zich daar zo voor.
@Levi: heb je ook tips daarvoor?
@Lisette: Je beschrijft nu de gebeurtenis, laat het zien. Vooral het spugen maakt dit uniek ervoor.
Mooi (en onsmakelijk 😉 ) beeld met de koelkastdoosjes.
@Inge: die bakjes waren daar zó voor in gebruik bij ons, dat mijn zoontje een keer helemaal verbaasd vertelde dat er bij zijn vriendje allemaal ‘spuugbakjes’in de diepvries stonden….