We liggen in het gras te genieten van de warme zon, de zoemende en fladderende dingen.
Zonet voor het eerst gevreeën. Ze is een vrouw waarmee ik geduld moet hebben, ze bepaalt zelf haar tempo.
Mijn zakelijke pak ligt in een hoopje kreukels naast me. Ik wentel me in liefde en romantiek.
‘Wat een lieve en mooie man. Jammer dat hij een gespleten gehemelte en zo’n lelijke hazenlip heeft. Zou dat erfelijk zijn?’
‘Wanneer zou ik haar kunnen vragen of ze met me wil trouwen, zou ze dat met mij wel willen? Ik durf het niet. Met mijn kop…’
Na tien jaar lief en leed liggen er een man en vrouw en vier gelukkige kinderen met hazenlip in het gras.
Ik kan een glimlach niet onderdrukken.
@Berdien: wat een heerlijk verhaal!
@Berdien: ik heb een beetje moeite met dit stukje. 1: Het komt niet realistisch bij me over omdat ik me niet kan voorstellen dat er vier kinderen nakomen met dezelfde afwijking. Extra foliumzuur in de vroege zwangerschap kan veel voorkomen. 2: Humor is delicaat, en bij mij werkt het hier niet. Ik las laatst een interessant artikel hierover: “Lachen is geen medicijn”: http://www.standaard.be/cnt/dm.....o-a-friend
Themawoord is wel ingenieus verwerkt.
@Berdien. Ik sluit me bij Nele aan.
Han en Nele: het verhaal beoogt een glimlach voor die goeie ouwe liefde op te wekken. Verder geen link met realistische kenmerken (zoals ook vaak bij die liefde het geval is).
wel romantisch, vermoedelijk niet zo realistisch; overwin je beperkingen!