Gina opende langzaam haar ogen, constateerde dat ze op de grond lag en voelde tegelijkertijd een pijn door haar lichaam gaan. Ze knipperde met haar ogen, maar haar zicht bleef beperkt tot een wazige groene vlek. Met haar vingertoppen schuurde ze over de ondergrond, deze was niet hard of zacht, eerder stekelig. Paniek sloeg haar om het hart, want die irritante prikkeling voelde ze onder heel haar lijf. Ze probeerde overeind te komen, maar het moment dat er iets over haar huid gleed, ontglipte er een gil uit haar keel. Ze grabbelde naar haar rug, vloekte een pijn weg en greep naar het onbekende.
‘Hallo, Gina’
Bij het horen van haar naam krijste ze zo hard als ze maar kon.
@jaimie. Spannend verhaal, maar het kan nog spannender naar mijn idee. Eerste persoon enkelvoud en tegenwoordige tijd versterken het effect.
Ik open langzaam m’n ogen, constateer dat ik op de grond lig en voel tegelijkertijd een pijn door mijn lichaam gaan …
@Ewald, Dank u.
Door mijn dyslexie schrijf ik niet (graag) in TT, dat is voor mij veel moeilijker. Ik gebruik TT in mijn roman wel in dialoog, maar het verhaal zelf staat in VT.
Aha, in dat geval: handhaven. Komt er een vervolg? De nieuwsgierigheid is gewekt!
Intrigerend, maar wel open inderdaad. Hoe gaat dit verder?
@Ewald en @Inge, Er komt inderdaad een vervolg, want dit is nog maar een klein stuk voor een huiswerkopdracht en komt later in een boekdeel van mijn romanreeks ‘Vriendschap en liefde’. 🙂
Ik probeer om meer deel te nemen aan 120 woorden. Ik vind het zo heerlijk creatief.
Door jouw manier van schrijven trek je mij mee het verhaal in. Ben ook benieuwd naar meer!
@Alice, Dank u. 🙂
Mooi. Mijn verhaaltje Stormgeval had er bijna vooraf gekund.