Het eerste kindje kwam vijf weken te vroeg.
Gelukkig was Lief op tijd gestopt met werken. In haar verlofweek klaagde ze dat het zo ‘anders’ voelde. Zij had het wat genegeerd. Totdat ze op haar werk gebeld werd: of ze snel naar huis kon komen.
Ze arriveerde net op tijd in het ziekenhuis, en werd enigszins verdrongen door medisch noodzakelijk personeel.
De tweede keer droomden ze allebei van een thuisbevalling. Nummertje Twee deed goed mee en bleef zitten tot de veertig weken voorbij waren. Maar weer geen eerste rang voor haar: de verloskundige gaf haar steeds nieuwe, dringende opdrachten: cv hoger zetten, kruiken vullen, de kraamhulp binnen laten.
Gelukkig heeft ze nog een leven lang om hen mee te maken.
Recente reacties