Af en toe pakt de heer Vreeswijk een boek. Hij moet er wel voor in de stemming zijn, want moeder hield van zware kost. Niet als hij een nostalgische bui heeft – wat vaak voorkomt omdat de dag van vandaag minder naar genoegen is dan het warme verleden van ooit feestgevierde dagen.
Vandaag is hij opgeruimd en verheugt zich op de feestmaand. ‘Ach, Alleen op de Wereld,’ mompelt de heer Vreeswijk. Uit het boek steekt wat… Een kerstkaart die moeder als bladwijzer heeft gebruikt. De Brandenburger Tor staat erop. Lieve Vader en Moeder, met Kerstmis ben ik weer thuis. Jullie liefhebbende zoon.
Snel zet hij het verleden terug in de kast; de kaart tussen dezelfde bladzijden. ‘Ik ga een kerstboom kopen!’


Er wordt wel gezegd, dat het beter is niet in het verleden te leven. Maar af en toe over je schouder kijken kan helemaal geen kwaad, blijkt maar weer.
@Alice. Wie bepaalt wat? Het verleden mag je best koesteren. Er puur in leven lijkt mij niet gezond. Dank je voor je reactie.
@Han. Mooi ‘Heer Vreeswijk-stukje.’ Het verleden koesteren kan alleen als het verleden te koesteren valt. Sommige mensen willen het verleden liever achter zich laten en zo snel mogelijk vergeten.
@Ewald. Dank je. Het is per persoon verschillend. En/of uit welke periode van iemands leven.
Mooi stukje nostalgie. Ik hoop ook altijd iets te vinden tussen een oud boek…
@Han, zo zie je maar dat je van alles als een bladwijzer kunt gebruiken. Je tekst past mooi in de kersttijd.
@Irma, @Cora. Hartelijk dank! Soms vind je oude maar waardevolle spullen terug.
zo vertelt een bladwijzer je een stuk verleden, zo nam ik in 1969 een affiche van de Brandenburger Tor uit Berlijn mee naar huis, ik ben het nu kwijt, maar koester wel de herinnering
@José. Een mooie herinnering.