Ik denk dat het de tijd was
waarin het trapgat lonkte
elke boom zacht mijn naam riep
en de nachten leeg waren
Waarin er littekens niet wilden helen
hoewel men steeds mijn gave huid zag
en het zwart van mij,
zoveel zwarter was dan het jouwe
Het was oud leed en nieuw verdriet
onmacht en onmogelijk
het was nog nauwelijks
“harder dan ik hebben kan”
Ik kon niet meer
Dat wat stuk was werd gebroken
maar ik wist niet meer waarop te bouwen
Het was het trapgat wat dacht
alle antwoorden te hebben
en het springtouw dat nooit
om mijn nek is gegaan
En de boom die mijn blik kon ontwijken
Na drie jaar ben ik eindelijk
dapper genoeg geweest
Een boom die je blik ontwijkt – geweldig beeld
@Janneke: wat prachtig de zwaarte beschreven!
Indrukwekkend. Eén ‘zeurtje’: een boom die ‘zacht roept’ komt op mij niet zo mooi over binnen verder zulke rake beeldspraak.
Je zou kunnen overwegen deze in te sturen voor de volgende wedstrijd: https://wijzijnmind.nl/nieuws/mind-openup-dichtwedstrijd
Dank jullie wel
Ik ga naar beide zaken even kijken. Zowel de beeldspraak als de wedstrijd Hadeke. Voor nu laat ik het staan om onnodige gepuzzel met woord aantallen te voorkomen