Bij ons op zolder liggen bonbons. Dozen vol bonbons voor de kerk. Niet voor onszelf maar voor de mensen die al of niet naar een kerkdienst komen. Met Pasen.
Bonbons waar we zelf niet van mogen snoepen. Daarom liggen ze zo ver weg, bovenaan de Vlisotrap. In kartonnen dozen gehuld in dun vliespapier. Waarschijnlijk door mijn moeder en tantes gekocht bij de Macro. Die tantes hebben namelijk een pasje. Mijn moeder niet want zij heeft geen winkel. Maar mijn tantes wel. Dat zoiets verrukkelijks in grote hoeveelheden op onze zolder ligt, is nogal uitzonderlijk.
Ovale melkchocolade bonbons met een zoete vloeibare vulling. Een vleugje advocaat. En bovenop versierd met een spiegeleitje, in wit en geel. Vanwege de Pasen.
Onweerstaanbaar bereikbaar.
Correctie:
Vlisotrap = vlizotrap
Macro = Makro
Leuk stukje, heel herkenbaar, die grote hoeveelheden van de Makro 😉
‘Maar mijn tantes wel’, mag je wat mij betreft weglaten.
je proeft de verleiding.
Dank voor jullie reacties. Het is vooral een herinnering vanuit kinderperspectief. Die tantes hadden in mijn beleving zowel met hun winkels als met die pasjes een ‘gouden sleutel’ tot grote hoeveelheden snoep, die mijn moeder niet had.