‘Gerda, kom je?’ roep ik en ze komt aangeschommeld. Ik doe de voordeur open en we stappen de drukke straat in. Niets deert dit hondje, ze kent haar looprondje uit haar hoofd. Linksaf de Dapperstraat in, ze stopt voor de rijbaan, een tram stuift ons al bellend voorbij. Gerda lijkt het niet te deren. Ze snuffelt bij een boom, doet een plasje, dan even ruiken aan een verdorde struik.
Een pitbull stuift op haar af, ik besterf het zowat…
Dan stopt ze, houdt haar neus éénduizendste millimeter boven een ‘walmende’ van een collega. Ze houdt haar kopje doodstil, het duurt voor mijn gevoel een eeuwigheid, dan gaat ze verder, kijkt even achterom alsof ze wil zeggen: Yahtzee, die was het!

Die had vast en zeker een full house neergelegd. Ongetwijfeld. ?
Scherpe waarneming met een luchtje. ?
<3 Weer een typisch leuk Marie-stukje.
Ik wil een vervolg. Ik wil weten wat "de walmenden" op hun kerfstok hebben. En ik wil weten hoe Gerda er uit ziet, of ze van die laaghangende flaporen heeft of niet. 🙂
Mag ik je een bonus geven? Of is het nu bolus? Verwarrend deze week de letters 😉
Dank je Nele, dat ik nu een eigen huisstijl heb!
Dank je Levja voor je gift!
Bij dit verhaal zie ik het precies zo gebeuren.
Leuk geschreven!
Dank je Jessy voor je leuke woorden!
Ik begin he stijl te herkennen, Marie.
Leuk verhaal met (weer) een dier in de hoofdrol.
Dank je Nel. Ik ben zeer vereerd met een stijl!
Er zei eens iemand: ‘Als je mensen leert kennen, ga je van dieren houden.’
Gelukkig heb ik fijne menselijke contacten en deze site is ook super!
Leuk stukje, Marie. De ‘walmende’: heel beeldend beschreven.
Dank je Ewald voor je leuke woorden!