Schrijf mee!
« »

Mensen

Wederopstanding

5 september 2017 | 120w | Odilia | 7 |

Ik lig met mijn hoofd op de harde steun en mijn armen vastgesnoerd tegen mijn lichaam. Ingeklemd tussen blokken, onbeweeglijk, blootgesteld aan een snel optrekkende kou. Door de sarcofaag heen voel ik hoe een verpletterende gewicht boven me hangt. In mijn buik weergalmen de zware bassen van intense, doodse treurmuziek. In deze duisternis is het alsof de stilte zelf dreunt.

Zo voelt dood zijn.

Na de eeuwigheid ontstaat een lichtstreep boven mijn hoofd. Mijn lichaam zweeft als vanzelf naar de warme gloed en de vriendelijke stem. De mummie mag de sarcofaag verlaten. De witgejaste laborante gespt me los en helpt me uit de scanner. Ik beweeg voorzichtig mijn armen.

Wordt het leven of dood? Ik zal het volgende week horen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Odilia of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »