Ik lig met mijn hoofd op de harde steun en mijn armen vastgesnoerd tegen mijn lichaam. Ingeklemd tussen blokken, onbeweeglijk, blootgesteld aan een snel optrekkende kou. Door de sarcofaag heen voel ik hoe een verpletterende gewicht boven me hangt. In mijn buik weergalmen de zware bassen van intense, doodse treurmuziek. In deze duisternis is het alsof de stilte zelf dreunt.
Zo voelt dood zijn.
Na de eeuwigheid ontstaat een lichtstreep boven mijn hoofd. Mijn lichaam zweeft als vanzelf naar de warme gloed en de vriendelijke stem. De mummie mag de sarcofaag verlaten. De witgejaste laborante gespt me los en helpt me uit de scanner. Ik beweeg voorzichtig mijn armen.
Wordt het leven of dood? Ik zal het volgende week horen.
Heel mooi beschreven Odilia.
Dankjewel, Marijcke. Gelukkig werd het leven.
@Odilia: wat goed beschreven, en wat fijn dat er een goede afloop was. Ik vond het al helemaal niks toen ik voor een zere schouder een tijdje in een MRI-scan werd opgesloten.
Dankjewel Lisette. Ik heb heel wat ritjes in allerlei scanners gemaakt, maar sommige zijn heftiger dan andere. Het voelt goed dat ik het jaren later kan verwerken in/tot/via een schrijfoefening. Wat een enkel woord niet aan herinneringen kan oproepen ?
@Odilia. Mooi beschreven.
Kleine opmerking: een verpletterende gewicht – een verpletterend gewicht
Dank Han, daar had ik overheen gelezen. Verbeteren kan ik t niet 🙁
@Odilia. Is toch geen punt! Blijft een goed verhaaltje.
indringende beschrijving van de scan ervaring
Dankjewel José.