‘Sapperloot!’
Wat hangt daar nu weer?
Eerst was er dat spiegeltje. Maar toen ik erin keek, zag ik direct dat ik het zelf was. Leuk geprobeerd.
Daarna kwam het badje, waarvan men de valse hoop koesterde dat ik er naar hartenlust in zou spetteren.
Nu dus dit grote, witte gevaarte. Het schijnt zeeschuim te zijn. Om mijn snavel te scherpen. Ik krijg er gewoon een nare smaak van…
‘Sapperloot!’
Dat is het enige woord dat ik zeggen kan en helaas, ze begrijpen het niet. Ze lachen en steken hun vinger in de kooi.
‘Sapperloot!’
Laat me gaan. Laat me gewoon gaan! Laat mij mijn vleugels uitslaan, zodat ik weer vrij boven het opspattend schuim van de Stille Zuidzee kan scheren…
Hoi Irma, wat een leuke originele invulling! Werkt op mijn lachspieren, ik zie de papegaai zo voor me en kan me goed voorstellen dat hij denkt wat jij schrijft!
Eens met je hartekreet aan het eind; ontkooien die papegaai!
Hartje + dikke duim!
Irma, leuk vanuit het perspectief van de vogel geschreven. Bij de laatste ‘sapperloot’een l vergeten.
<3
Haha origineel perspectief. Leuk Irma!
Van die vogels raak ik in de war. Eerst dacht ik aan een papegaai, maar na die slotzin neig ik toch meer naar een albatros. 😉
Ik krijg er medelijden van en wordt zelfs een beetje boos, goed geschreven dus.
Grappig om te lezen dat de één er om moet lachen, terwijl de ander het om te janken vindt ;). Bedankt voor de leuke reacties in ieder geval!
@Hay ik heb er ‘Stille Zuidzee’ van gemaakt, meer de plek waar de papegaai voor komt 😉