Er is een tegenstander, waarmee ik de strijdbijl heb begraven. Een wapenstilstand, een status quo zo u wilt en dat heeft zo z’n reden. Mijn opponent is bepaald strategisch en heeft dan ook een roemrucht verleden. Zijn naam is Rommel.
Mijn huis is het slagveld. Rondom wasmachines puilen manden uit. Tientallen kledingstukken, waaronder een Tobroek, liggen als verloren confrontaties van slaapkamer tot aan de douchecel.
Telkens opnieuw ga ik in de aanval. Roostertjes, goede voornemens. Niets stuit de oprukkend genius. Grijnzend staart hij naar me als ik slaapkamers aanpak, strijkbouten ter hand neem, mij eens stort op El Alamein of één der andere Egyptische plagen.
Apathisch kijk ik rond, gebonden mummie in een rommelige sarcofaag. Tijd voor maatregelen, een schoonmaakster.
@keesleeuw: je zult de moeder zijn van deze arme, thuiswonende soldaat….
@Kees. Haha. Hoe herkenbaar. Goed stukje!
waarmee – Ik zou zeggen: met wie; het is tenslotte een personificatie.
Hallo keesleeuw, jaren geleden hadden generaal Rommel en ik ook een oorlog uit te vechten. Ik heb hem nooit verslagen; hij is wel vertrokken en ik mis hem. :))
grappig kees