“Waarom ben je zo in paniek?”
Ik wees naar de lucht.
“Ja, er komt een bui aan. Dus? We worden hoogstens nat. We gaan er niet aan dood.”
“Dat valt nog te bezien.”
Ze schaterlachte. Ik keek haar ernstig aan.
“In het voorjaar zit de lucht vol met nucleotide. Die zorgt ervoor dat mijn haar razend snel groeit.’
“Geloof je het zelf?” De bui brak los.
Binnen vier tellen reikte het al tot aan de grond. Het groeide alle kanten op. Ze gaf een gilletje. Het kriebelde aan haar benen, groeide onder haar rok. Ze viel. Haar keel werd dichtgeknepen. Ik viel naast haar. Tong naar buiten, in ademnood, allebei stikkend. Ik had haar gewaarschuwd.
Was ik maar binnen gebleven.



Beste Fiona Flanders, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie