Dag wereld, hier ben ik, mijn plaats gereserveerd.
Dag wereld, hier was ik, mijn plaats geannuleerd.
‘Wij zusters kennen geen pensioen, wij helpen tot de Heer ons terugroept.’
De missiepost, ver weggestopt in de jungle, telt een vast aantal bewoners. Natuurlijk verloop wordt aangevuld met nieuw bloed. Leeftijden zijn lastig in te schatten.
In de beschikbare kinderbedjes liggen nooit meer of minder dan vijftig wezen. Zuster Godeliva regeert met ijzeren discipline het ‘rust, reinheid en regelmaat’ credo. Over de weesjes die niet het geluk hebben een bed te bemachtigen wordt nooit gesproken, laat staan nagedacht. Alles staat in het teken van de vijftig kinderzieltjes van de dag van vandaag.
Geeft de stappenteller van het leven ooit een gelijke eindstand weer?
@Nyceway. Mooi pakkend stukje.
Een treurig gegeven cynisch weergegeven. tenminste, zo lees ik het. Was dat ook je bedoeling?
@ niceway, prachtig. Ik ben onder de indruk van je verhaal.
Wauw, Nyceway, wat een bijzondere, deze! <3
Han, Marceline, Nancy en Ton,
Bedankt voor jullie reacties.
Marceline, het is kritisch, realistisch, eerder dan cynisch denk ik. Wel bedoeld om over te filosoferen.