Jij was niet de regen, jij was de schuilplaats. Het adagium dat we droegen ging helemaal niet over samen dansen in de druppels. Ik timmerde dat bordje verdomme nog op m’n voordeur ook. Samen blind voor de stilte voor de storm die we bevoeren. Je maakte me niet vrij, je gaf me rust en tijd, hoewel we beiden dachten dat je me vooruit duwde. Natuurlijk. Ik zou dankbaar moeten zijn voor de levenslessen die je me bracht. Tenslotte kun je veel leren van een kind, niet cynisch bedoeld. Hoe dan ook: dansen in de regen deed ik al. Jij danste even met me mee, en vergeleken bij jouw kinderlijke pasjes stond ik natuurlijk stil, maar een stuk steviger dan jij.

Het pakt mij. Nog even een w achter jou kinderlijke pasjes.
Dankje Levja, natuurlijk een W.