Vanmorgen vroeg liep ik als een jutter langs de zeelijn. Emmer in de hand. Speurend naar stukken zeeschuim. De naar vierkantjes verwerkte foto diep in mijn jaszak weggestoken, veilig tegen verlies bij mijn constante bukken.
De klus is geklaard.
Alleen het wit van de sepia en het grijs van het zand, hebben haar zichtbaar gemaakt. Om 8.13 uur precies zal ze over de boulevard rijden en zichzelf herkennen. Ik zal naar haar zwaaien en zij zal afstappen en naar me toekomen.
Dat was het plan.
De tijd kruipt richting het uur u. Vanuit de verte zie ik haar aan komen fietsen. De vloed knabbelt aan de laatste resten van mijn kunstwerk.
Om 8.14 uur zal ze uit mijn zicht verdwijnen.
@Hekate wat een originele vertelling erg leuk! Ik krijg geen beeld bij, de tot blokjes verwerkte foto. Ik begrijp wel de functie ervan maar snap niet hoe dat eruit moet zien. Doet niks af aan het feit dat ik het een goed verhaal vind. Een hartje van mij?
Dankjewel Nancy. Je moet de foto een beetje voorstellen als een soort ministeck afbeelding.
En euh, Hekate schrijft hier ook, maar ik ben Hadeke. 🙂
Toch iets aangepast. 🙂
Ook sepia schoot door mijn gedachten bij het themawoord, zowel de inktvis als het sepiaproces bij foto’s. Ik twijfel of het nu het uur U is of het uur u.
@Hadeke haha oeps sorry, ben nog niet zo lang hier. Had al stukjes van Hekate gekezen en die naam iets te goed opgeslagen. Heb nu een beeld bij de foto
Hier is over nagedacht.
Mooi om hier weer iets van je te lezen, Hadeke.
Prachtig stukje. De eerste komma na de witregel moet volgens mij weg.
<3
@Hadeke. Mooi stukje. Van zeelijn zou ik kustlijn maken.