Mijn voeten veeg ik ermee aan. Hoe haalt ie het in zijn hoofd? Niet tot op het bot maar wel tot in de kern. Zo laag? Bukken gaat haast niet meer. Een BMI dat op ontploffen staat hangt ervoor. Hoe durft ie dit te vragen, hij kent me toch?
“Iets verder mevrouw, ja, zo is het goed. U kunt het!”
Ik kijk schuin in de spiegel en zie mezelf in standje hopeloos staan.
“Wilt u nu even uw rechterbeen naar achteren steken.”
“Zo?”
“Nee, hoger! En houdt uw rug recht. Zo ja. En nu nog even uw voet flexen. Nee, niet strekken. Flexen! Waar zitten uw oren mevrouw!”
De podotherapeut vraagt onmogelijke dingen van mij. Tijd voor actie.
“Au! Mevrouw!”
@Mien. Deze is leuk! Houdt moet zijn houd.
Ach Han, ik ben zo verliefd op letters dat ik er soms teveel mee strooi. En dat terwijl ik er ook nog eens, nota bene, over twijfelde, over die dikke vette t. Onbegrijpelijk. De t gebiedt me dan ook te zeggen dat ie er stevig van baalt. Hij staat er nu voor Piet Snot, die dunne spriet met streep door de borst en schattige krulvoet. Thanx! 😉 🙂 🙂
@Mien. Je commentaar is alweer een verhaaltje!
<3
Thanx Han!
Ik ga vanaf nu anders tegen de podotherapeut aankijken!
Mien Grappige anekdote vol hopeloosheid en verzet.