Het is zondagnacht. Het afval wordt morgenochtend opgehaald, dus ik heb net twee zakken buitengezet. Eén met huisafval en één met inhoud uit mijn koelkast. Afgelopen week waren veel restjes overgebleven en hoewel ze nog zeker eetbaar zijn heb ik ze toch weggedaan. Ik ging het hoogstwaarschijnlijk niet meer eten en de afval-ophaalronde van donderdag gingen ze niet redden.
Ik zit voorin een boek te lezen en ik hoor geritsel buiten.
Zullen vast muizen zijn.
Het geritsel houdt maar niet op en mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn concentratie.
Ik kijk uit het raam en maak oogcontact met de jongen die wegfietst met mijn vuilniszak vol eten in zijn hand.
We schaamden ons allebei, maar enkel mijn schaamte was terecht.
Onze consumptie- en wegwerpmaatschappij mooi in 120 gevat. Ik kan me de schaamte van de hp voorstellen.
Ik gooi ook wel een enkele keer eten weg, en vlak voordat ik het in de groene kliko laat vallen, spreek ik mezelf in gedachten vermanend toe. En het wordt beter hoor (al zeg ik het zelf).
Bedankt Alice. Mijn florilegium verhalen zijn allemaal waargebeurd en dit overkam me vannacht. Ik zit nog steeds met een knoop in m’n maag. Het liefst had ik hem nageroepen dat ik hem verse dingen mee wilde geven, maar op dat moment kon ik alleen maar snel wegkijken.
Troost je dan maar met de gedachte, dat het een goede 120w heeft opgeleverd. 😉
Florilegium wordt te weinig gebruikt; zo mooi.
Afgelopen jaarwisseling voor de derde achtereenvolgende keer het goede voornemen gehad minder eten weg te gooien. De eerste drie maanden zijn voorbij; ik ga me even in een hoekje staan schamen …
Je bent een goed mens M.D. in je reactie hierboven. Troost je, we hebben allemaal weleens wat over, maar niet allemaal een hond!
Er schijnt een site te bestaan waar je eten op kunt zetten, kunnen mensen in je buurt het bij je ophalen of jij bij een ander als je niet wilt koken, heb ik eens gelezen.
Mooi in 120 woorden het probleem van verspilling verwoord, M.D.
Een persoonlijke slotzin die raakt!
@M.D., wat mooi en wat erg eigenlijk