Hoe meer ik denk en dicht met alledaagse dingen,
door het gebruik van hele doodgewone woorden.
Vroeger als simpel aan mijn vocabulaire toebehoorden,
zij nu hun éénduidigheid ontspringen.
Neem nu maar eens heel doodgewoon als woord.
Horende zien van laatste hort en stoot en zucht,
terwijl adem, geest en leven niet vecht maar vlucht;
Ik ontdek dat gewoon en dood niet echt eensluidend samen hoort.
Een begrip als afleggen, gevolgd door het werkwoord kisten?
Ooit iets met afstanden wel en iets anders dat je niet moest doen.
Nu het besef dat zij hun echte inhoud misten.
Als laatste de vraag over rouw en verdriet.
Ondanks ‘neem de tijd’ als welgemeend advies,
mijn gevoel is moe en leeg en anders niet.
Wat een mooi sonnet Arjan. Het beneemt bij even de adem.
Sorry, bij=mij
@Levja. Dankjewel! Mijn eerste sonnet. Het lastigste vind ik de interpunctie. In een verhaal soms al zoeken, in een gedicht ronduit ingewikkeld soms.
Van de interpunctie zou ik geen punt maken. 🙂
Wel moedig om een eerste sonnet meteen in het 120 woorden format te gieten.
Juist bij gedichten ben jij de stuurman over de interpunctie. Je kunt deze zelfs weglaten, dan laat je het aan de lezer over. Of een tussenweg.
@Levja. Die gedachte maakt het wel een stuk makkelijker!
@Arjan. Prachtig!
@Arjan: Er is genoeg te vinden over interpunctie bij gedichten. Schrijven Online heeft er ook eens een heel goed artikel aan gewijd.
@Arjan, Maak van de komma geen punt, zou ik zeggen.
mooie zoektocht naar woorden en begrippen