Hij heeft zijn eigen plekje in de tuin. Een blokhut.
Zijn studeerkamer?
Of leeskamer?
Ze weet het niet.
Hij zit er twee avonden in de week.
Op een dag gaat ze kijken.
Een wand vol kleuren.
Boeken met kleurige covers.
Ze ziet geen titels.
Hij zit onderuitgezakt in zijn stoel, een boek in zijn handen.
“Wat lees je toch?” vraagt zij.
…
Zijn antwoord verbijstert haar.
“Ik lees de ongeschreven boeken.”
Ze loopt naar buiten.
Hij zit gewoon twee avonden in de week te niksen.
Weg van haar gezelschap.
Woede en verdriet vechten om voorrang.
De volgende ochtend kan ze er echter de grap van inzien.
Ze loopt zijn blokhut binnen en schrijft op een cover;
IK BEN EEN ONBESCHREVEN BOEK.
<3 Mooi verhaal.
Bijzonder verhaal, veel lading en toch ook heel humorvol
Is de lezer dan een ongelezen onbelezen lezer? Leuke vondst. ?
Of heeft hij al teveel gelezen?