Deze week vliegt er een vogel het lokaal binnen. Een koolmeesje. Het beestje met zijn gele lijf en zwarte kop fladdert naar alle hoeken van het lokaal.
Nadat ik duidelijk aangeef dat het vogeltje niet gebaat is bij schreeuwende, rond rennende wezens, blijft iedereen op zijn plek en kijkt mij aan.
Toen ik rustig richting raam liep en het beestje zag zitten achter mijn woordenboeken die in slagorde in de vensterbank staan opgesteld, aarzelde ik. Om hem te pakken, deels omdat ik mijn eigen kracht soms niet ken. Zo’n beestje dood knijpen voor het oog van je leerlingen wil je niet. En misgrijpen met als gevolg dat het vogeltje weer door het lokaal heen fladdert is ook geen aantrekkelijke optie.


@Arjan: en toen??
@Arjan: Ik heb je verhaal op FB zo mooi en ontroerend gevonden. In stukken van 120 woorden voel ik dit stukken minder. Ik hoop dat je me dit niet kwalijk neemt, want weet, ik waardeer je zeer.
@Lisette. Tja.. er komt nog een slot aan. Soms begin je ergens aan..
@Levja. Snap helemaal wat je bedoelt, zoals hierboven gezegd begin ik soms ergens aan…en vervolgens zien hoe het afkomt. Niet elk verhaal valt in stukken te knippen blijkbaar. En natuurlijk neem ik je niets kwalijk. Je hebt gewoon gelijk denk ik. Dank!