Op de uitgestrekte vlakte loopt ze met haar hond Frits, beiden knijpen de ogen dicht vanwege het felle zonlicht dat langs de aarde scheert en hen beide verblinden zou. De zon verwarmt hen op een innige wijze.
Zo gaan de zes voeten door het mulle zand, over bevroren kluiten en langs verdorde heistruikjes. De voeten komen aan bij de plassen in het natuurgebied, geen mens of dier bij hen in de buurt.
Baasje en hond wanen zich hemels in deze betoverende omgeving, waar de rijp aan de verdorde grassprieten als diamanten twinkelen in deze zonneschijn.
Ze rillen beide van een koude windvlaag, die over de ijsvlakte scheert en dan ziet zij haar Frits als Elegiacus op het hagelwitte lippizaner paard!
« De laatste keer
Ik ween »
« De laatste keer Ik ween »
Communicatie
Metamorfose
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marie van Overloon of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« De laatste keer Ik ween »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Prins Frits! Leuk stukje.
Dank je Mien!
Sfeervol stukje, Marie.
Volgens mij moet ‘beide’ beiden zijn. Het gaat hier niet om voorwerpen.
Brede glimlach voor het knappe slot. Prachttekst.
Dank je Nel.
Dat vind ik altijd moeilijk, ik ga het nog eens nalezen op de Taalunie site. Gelijk veranderd natuurlijk!
@Marie en Nel. Als beide slaat op zowel personen als , in dit geval, dieren dan is zowel beide als beiden juist.
Dank je o_verschreef.
Het is naar Ovidius, één van de vijf Elegiacus (of zou het nu Elegiacae zijn): waarin de liefde via metamorfose plaatsvindt.
De ‘latinist’ in mij zegt: vijf elegiaci.. Maar de lezer in mij zegt: gewoon mooi!
Benny, dank je! De verweg-latinist komt nu ook bij mij boven, ik denk dat je gelijk hebt!