Ivoor rammelt eens flink met haar botten. Maandag vandaag, straks komt de beginnersklas van dit schooljaar.
Ze geniet al bij voorbaat van de gespannen gezichtjes als ze haar voor het eerst aan moeten raken.
Heerlijk om een glimlach te voelen, een herinnering aan de tijd dat ze bevleesd door het leven ging.
Als eeuwig grijnzend skelet heeft ze heimwee naar hardop lachen en de kramp van intens huilen. Ook mist ze vaak de frisheid van wind in haar haren tijdens het hardlopen. De warmte van de zomer, kriebelend gras.
Vandaag, na acht weken stof verzamelen, schudt ze die vervlogen vrijheid van zich af. Voor weer een jaar lang hangt ze onbeweeglijk aan haar haakje een voorbeeld van mensheid te zijn.
« Skivoorval
Goudkoorts »
« Skivoorval Goudkoorts »
Communicatie, Fictie
Mensenbotten
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Skivoorval Goudkoorts »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Dit stukkie gaat tot op het bot. Onze eigenste ‘Ivoortje’ had een peuk in de mond. Erin gestopt door een bovenbouwer die duidelijk een hekel had aan biologie. Het duurde even voordat de biologieleraar volkomen gebiologeerd de kaakklem bezag en deze verloste van zijn Samson. ?
Berdien en Mien mooie verhalen!
@Berdien. Leuk en origineel!
Ivoor for ever. De laatste zinnen maken haar eindeloos.
Wat een vondst, @Berdien
Topverhaal!
Originele invulling, leuk stukje.
Schitterend! Je verdient een botje!
De biologieleraar gaf zijn skelet ook een naam, kan ik me herinneren. Misschien is dit haar verhaal! Mooi beschreven Berdien.