O, om ooit eens langs een man op een terras te lopen en stil te blijven staan.
Hem aankijken en botweg zeggen dat je hem leuk vindt, schatje.
Niet zwoel kijken, maar brutaal recht in de ogen. Niks geen bevallig gezwaai met de heupen maar een pontificaal confronterende houding, rechtop met brede schouders.
Dan houdt hij zijn hoofd schuin, ietsje maar, en lonkt wat naar me met gigantische opgeplakte wimpers. Hij zegt iets onnozels over onweerstaanbare vrouwen die ook een schatje zijn en slaat zijn kapotgeschoren benen over elkaar.
Het rokje schuift zo erg op dat ik alles kan zien.
Dan staat hij op en komt mijn richting uit.
Dan ren ik denk ik toch maar heel erg hard weg.

Berdien, dacht even dat het over Herman ging, maar bij nader inzien toch niet waarschijnlijk.
https://120w.nl/2016/rokjesdag-i/
Zeker nooit Waldolala gezien Berdien. Leuk stukje. 😉
https://www.youtube.com/watch?v=V18Gm4Egsek
Ewald: Hij bestaat dus echt?! Of is hij een archetype, een maatschappelijk gewenste gedachte of een illusie op een wilde voorjaarsdag…
<3 Grappig. Vooral 'zijn kapotgeschoren benen' …
Wastie niet knap genoeg? Haha.
Berdien, internationale vrouwendag brengt wat boven in de vrouwen, heel leuk geschreven en erg moeten lachen om de link van Mien!
@Berdien, jammer van de afloop, verder een perfect feministische rokjes-dag
@Berdien. Haha, komisch! <3
Iets te vaak 'Dan' gebruikt; vind ik niet zo mooi.
Han dank voor je reactie. Het herhaalde “dan” duidt op een hypothetische situatie. Als ik dat verander wordt het een gewoon verhaal lijkt me.
Dat LUV doet ’t ‘m.
in het land van de amazones…