Soms pak ik er gewoon maar eentje. Ben het zoeken naar perfectie meer dan zat.
De duizenden die ik gehad heb bevielen meestal wel, maar ze gaan zo verschrikkelijk op elkaar lijken. Ik was zo hoopvol bij de eerste honderd. Om de ware te vinden, binnenkort, perfect van top tot teen, voor eeuwig de mijne.
Het lichaam waar ik nu mee te maken heb wordt door bijna alle mannen nagekeken. Ik voel hun blikken en hoor hun ongefluisterde gedachten. Maar het lichaam doet me verder niks. Het is en doet hetzelfde als al die anderen.
Ik wou dat ik weer jong en onschuldig was, bruisend van nieuw leven en vol verwachting wat me allemaal zou gaan overkomen.
Niet zo teleurgesteld.
Triest verhaal, Berdien.
Prachtig geschreven.
@Berdien. Mooi stukje!