‘Het leven is een loterij’, zegt de man en kijkt me aan met een blik die een lang leven en nog meer ervaring verraad. ‘Er zijn van die momenten dat je het winnende lot in handen hebt maar te laat bent voor de trekking. Daarom doe ik niet meer mee, ik koester liever het idee dat ik het winnende lot had kunnen hebben.’ Zijn doordringende blik laat me niet los als ik probeer een antwoord op deze overpeinzing te formuleren, het lukt niet. De man schudt zijn hoofd en loopt weg, mij in opperste verwarring achterlatend.
Ik laat zijn woorden nog even op me inwerken, ik besluit geen trekking meer te willen missen en koop een lot voor het leven.

Mooi Quisqo. Leef en lief het leven.
Dank je wel, Levja