Een maand na de brand in Reactor 9 versmolten de bewoners weer met de vertrouwde trage hartslag van het leven in hun dorp. De gewassen en het vee. Zonder werk geen eten. Het dorpsschooltje leverde plichtsgetrouw ieder jaar een nieuwe generatie agrariërs. Heel zelden werd er iemand uitgezwaaid of nieuw verwelkomd. Nieuwe aanwas kwam voort uit de traditionele kruisverbanden tussen een handvol families.
Vijf jaar na de brand in Reactor 9 roept de dominee zijn parochianen op een doordeweekse avond bijeen. Minutenlang verplaatst hij zijn blik van boze ogen via angstige naar hoopvolle ogen en zuigt daarna de laatste zuurstof naar binnen.
‘Laten we samen bidden voor nieuwe vruchtbaarheid voor mens, dier en gewas. God houdt van al zijn kinderen.’
Goed geschreven, toch krijg ik een onbestendig gevoel erbij.
Goed geschetst, nyceway!
Dank je wel, Levja. Kan je dat onbestendige gevoel toelichten?
Dank je wel, Ewald.
In de eerste alinea lees ik dat de aanwas voorkomt uit familieverbanden. Dan krijg ik al rillingen. Na vijf jaar vermoed ik dat de aanwas is gekomen buiten dat verband. Of dat geheel vrijwillig is geweest? Misschien gaat mijn verbeelding met mij aan de haal?
Ha, ha. Je leest meer dan ik bedoeld heb te schrijven, Levja. Ik wil er alleen maar mee zeggen dat er binnen de kleine gemeenschap van het dorp getrouwd wordt. De kernramp heeft invloed op de vruchtbaarheid van alles dat leeft binnen het dorp (zowel de mensen, dieren als planten), maar de dorpsbewoners leven in zo’n klein wereldje dat ze dat verband (nog) niet gelegd hebben.
Oké Nyceway. Ik zei al dat mijn verbeelding vast met mij aan de haal was gegaan. Dat gebeurt nogal eens!
Oei, oei, oei. Daar gaan nog rare dingen gebeuren, in dat kerndorpje… Komt er een vervolg?
@Nyceway, mooi, inderdaad voer voor meer!
Mooi weergegeven Nyceway en respectvol om nogeens aan terug te denken aan deze vreselijke gebeurtenis en zijn gevolgen, we mogen het niet vergeten.
Dank je wel, Nele. Ik zal kijken of het woord van volgende week in een vervolgverhaal past.
Dank je wel, Lisette. Misschien komt er nog wel een vervolg als ik de juiste inspiratie heb.
Dank je wel, Marie. Hoe we met zijn allen de aarde stukje voor stukje beschadigen zal pas later echt duidelijk worden, helaas.
Power to the people en onze lieve heren. Ik hoop het nooit mee te maken zo’n crash. Goed stukje. ?
Beklemmend Nyceway. De eerste zin is een pareltje. Het optreden van de dominee is zeer indringend….
Dank je wel voor je reactie, Mien. Het is met die nieuwe gifgasaanvallen helaas toch ook weer vergelijkbaar actueel. Er is weinig bekend over de schade op langere termijn.
Dank je wel voor je compliment, Alice.
Mooi geschreven!
Dank je, Janine.