Inmiddels durft ze erover te praten. Ze heeft haar alles verteld. Over de leugen die haar aangepraat is als kind. De leugen, dat ze niet van knuffelen hield. En dat ze nu zo geniet van een knuffel van haar. Gelukkig begreep de vrouw het en kreeg ze weer een knuffel.
Een innerlijk strijd blijft, steeds als ze haar tegenkomt. Ze wil volwassen zijn. Ze wil niet steeds een knuffel vragen en meestal maakt ze gewoon een praatje. Ze beheerst zich, maar het kind in haar schreeuwt ‘zie me nou, zie toch hoe ik verlang naar jouw arm om me heen’. Ze zou haar willen vertellen hoe lief ze haar vindt en haar hand vast willen houden. Misschien een volgende keer.
« Portret
Geen vissie »
« Portret Geen vissie »
Mensen
Knuffel (2)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lena of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Portret Geen vissie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi vervolg. ?
Pakkend. Graag geef ik een pakkerd.
Eenzaam. Verdrietig.
@Lena, wat ontroerend!