Schrijf mee!
« »

Column, Familie

Jeugdherinneringen

1 mei 2017 | 120w | lisette | 8 |

Het was onze eerste vakantie naar het buitenland. De Ardennen voelden als een wereldreis. Het vakantiehuis was een vervallen boerderij, met een geheimzinnige, afgesloten kamer. We speelden dat daar een lijk uit de Tweede Wereldoorlog lag.
Elke dag daalden we een steile weg af met de auto (spannend!) om in het dorpje beneden ons de boodschappen te halen. Én een krant, voor mijn politiek bewuste broer. Op een terrasje bestelde hij steevast een glas water, iets wat mijn ouders toestonden, maar ook wat gĂȘnant vonden.
Ik was amper twee jaar jonger, en nog echt een kind. Samen met mijn broertje kocht ik postzegels in het postkantoortje. Wat waren we trots dat dat lukte! “Ooievaar!” riepen we in ons beste Frans.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

19 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »