Het is alweer eventjes geleden, maar het geschiedde ooit in de Vijzel. Of eigenlijk vlak ervoor. Tussen de Vijzel en discotheek Carte Blanche (de eerste discotheek met verlichte kleurenvloer in Nederland) in, om precies te zijn.
Mijn eerste liefdesverklaring. Dolverliefd, nee stapelgek was ik op Bibi. Maar Bibi niet op mij. Helaas. Wist ik veel? Het was op een zwoele zomeravond en ik had al behoorlijk wat gedronken. Maar ze kwam maar niet. Mijn Bibi. Hoe was het mogelijk? Net nu ik alle moed om haar mijn liefde te verklaren bijeen had geraapt.
Mijn vrienden herinneren het zich ook. Daar lag ik dan. Midden op straat, op mijn knieën en de handen ten hemel geheven. “Bibi, waar blijf je nou?”
Och arme Mien, je had misschien beter op die mooi verlichte dansvloer kunnen gaan liggen…. Was het nog een beetje warm!
Is Bibi later nog wel ten tonele verschenen?
Nee, maar is achteraf ook niet zo erg. Ze maakte deel uit van het management van Carte Blanche, waar ik pas later achterkwam. Niet zo’n aangenaam gezelschap. De Oelemarkt werd in die tijd ook nog eens onveilig gemaakt door Dikke Hens. Gelukkig ben ik daar in ieder geval nooit achteraan gegaan. Niet iemand om verliefd op te worden. 😉