Schrijf mee!
« »

Mensen

iel

25 juli 2017 | 120w | emjee | 7 |

Hij staat voor me.
Kijkt me aan met trieste ogen.
Zijn blik gaat naar zijn handen.
Links een stuk zeep en rechts een tandenborstel.
Afzakkende pyjamabroek.
Hij sloft weg.
Kijkt om.
Dan.
Woedend ineens gooit hij zeep en tandenborstel naar haar toe.
Naar de vrouw die zijn dochter is.
Mijn moeder.

Mijn moeder kijkt hem aan.
Probeert hem te troosten.
Hij is niet meer degene met wie ze trouwde.
Met wie ze een kind heeft, dat wel.
Maar hij herkent het kind niet meer.
Ook de vrouw kent hij niet.
Het leven heeft hem veel gegeven.
Veel ontnomen.
Dat ook.

Hij gaat zitten, wiegt met zijn lichaam.
Mompelt woorden uit een ver verleden: “ Infantiel, fragiel, debiel, fossiel, ductiel, profiel, subtiel.”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van emjee of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »