Ze was een kind van gescheiden ouders. Opgegroeid met ruzies, gebroken serviesgoed en dichtknallende deuren. Ondanks deze nare ervaringen bleef ze geloven in de goedheid van de mens. Gekomen op de huwbare leeftijd ging ze graag in op de avances van Harm met in haar achterhoofd de wens en de vaste overtuiging het beter te doen dan haar ouders. Op de dag dat ze haar eerste klap van Harm kreeg, was ze ontzet, maar getrouw aan haar overtuiging, bleef ze hem vriendelijk, liefdevol tegemoet treden. Er volgde het ene blauwe oog na het andere, uitgeslagen tanden, stampen in haar buik waardoor ze een kind verloor. Nog gaf ze geen krimp. Ze bleef de ductiele echtgenote.
Toen sloeg hij haar dood.
« Boeventronie
Dubbelkleur »
« Boeventronie Dubbelkleur »
Communicatie
Huwelijksband
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marijcke Cauwe of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
17 reacties
Reageren
« Boeventronie Dubbelkleur »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Marijcke: is ze juist niet standvastig?
Fijn dat je reageert Berdien,
vanuit haar standpunt bekeken ja ze is standvastig, vanuit het standpunt van haar man bekeken, die wordt razend omdat ze zich zo weinig door hem laat kneden, hoe hij het ook probeert, enfin, zo kwam het in mijn gedachten naar binnen. Hij vervormt wel haar lichaam, maar niet haar geest. Ik heb wel getwijfeld om het te plaatsen, hoor! Het is een nogal harde overpeinzing. Fictie gelukkig. Dus ik ben benieuwd hoe men hier op 120 woorden op reageert.
Pff, gelukkig fictie. Het komt bij mij als waargebeurd over.
Dag Lousjekoesje,
Ik “hoor” je zucht van verlichting. 🙂
@Marijcke: In de eerste plaats prachtig geschreven. Mij stemt het verdrietig. Komen we nooit los van erfzonden, die vooral veel religies ons nog eens inpeperen? Maar vooral, valt de mens niet steeds terug op hoe onze naasten en dus vaak onze dierbaren hun stempel drukken?
Dag Levja,
Het is moeilijk hè, Levja, in deze wereld het goede te blijven zien en koesteren en idd de godsdiensten spelen hierin een grote, foutieve rol.
Ik ben me ervan bewust dat mijn stukje “huwelijksband” aan de harde kant is. Het is hier noch de vrouw, noch de man die de hoofdrol speelt, maar de huwelijksband die wordt/werd opgelegd. Bedankt voor het compliment.
@Marijcke: In mijn simpele geest, geeft het vooral aan dat we nog steeds geen notie hebben wat liefde inhoudt.
Dat is juist. Wat erg, hè?
Het is ook zo moeilijk. Ik doe al 80 jaar mijn best, maar struikel nog alle dagen.
@Marijcke? 80????
In feite 81 🙂
Tja… wat betekenen jaren?
Marijcke, in 120W het drama gevat waarin zoveel vrouwen gevangen zitten. Triest maar waar. Prachtig geschreven en de vinger op de zere plek.
Dank je wel voor je positieve reactie Marceline:)
Oeps Marijcke, geweldig mooi geschreven, gelukkig fictie! Ben zwaar onder de indruk, je flikt het weer! <3
vreselijk als het huwelijk een kooi is
Dag José, ja erg is dat en het bestaat meer dan we denken.
Dank voor de reactie.
Mooi hoe je dit in 120 woorden vertelt! Van mij een hartje.