Emst, Gortel en de Pollen.
Een kwart eeuw,
braak gelegen,
nu opnieuw betreden.
Een dag lang rondgestruind.
Berm en weide geuren ’t zelfde.
Paadjes ogen smaller, kleiner,
ik groeide, zij niet.
Onder de immer
cirkelende buizerds.
Wat bomen geschopt,
paar graven gesproken.
De spreng is verlegd.
Minder rechtlijnig.
Hetzelfde doel:
Afvoer van wellend water.
Sloot stond voor schouw,
stuw en scheiding.
Nu door het verleggen van de loop
symbool van sierlijkheid
Op mijn plek gezeten,
bedenk ik m’n herinneringen
de mooie en de mindere.
Zeer en zegeningen.
Thuisgekomen post ik
de op één na mooiste foto.
Zet eronder:
‘Licht overwint’
En nu een maandje later,
slaat de twijfel toe.
Zoals de seizoenen zich herhalen,
zo veranderen wij misschien niet echt.
Poëtisch proza!
@Arjan. Mooi!
Arjan: waarom twijfel in je laatste regels? Is veranderen de enige oplossing?
Wel heel mooi geschreven!
<3 Mooi.
De laatste twee regels stemmen mij tot nadenken.
Zoals de seizoenen zich herhalen… Inderdaad, ze herhalen zich steeds weer, maar… Heeft niet iedere lente, iedere zomer, herfst en winter zijn specifieke eigen eigenheden? Dus… Zelfs als de seizoenen zich herhalen, dan zijn ze toch nooit gelijk aan elkaar, bijgevolg… zijn we toch altijd aan verandering onderhevig?
@Berdien, ergens wil ik geloven in verandering, verbetering of progressie. Daar gaat het grootste gedeelte van mijn stukje over. Dat uiteindelijk het licht overwint. En soms twijfel ik daaraan. Vandaag was zo’n ‘soms’.
@NeleDeDeyne, je hebt gelijk. Maar net zo goed dat een koude zomer een zomer blijft, is een warme winter nog steeds een winter.
@Arjan: dan heb je een titel gekozen die het allemaal mooi samenvat. 🙂