Pedro staat met zijn gele Saab klaar om me naar een andere locatie te brengen. Terug naar de Vogezen waar hij me een half jaar geleden had opgehaald. Deze keer is hij niet zo spraakzaam. Hij waarschuwt dat de tijd die voor me ligt de zwaarste zal worden.
Ik denk zijn opmerking te begrijpen, als ik het lelijke betonnen gebouw herken. Gelukkig rijden we er aan voorbij. Bovenop een kleine col, vlak voor de top slaan we een weggetje in. Verscholen tussen enorme dennenbomen ligt een chalet. Pedro stopt, geeft me sleutels en een plunjezak en zegt: ‘ Hier moet je het mee doen.’ Voordat ik de kans krijg om vragen te stellen scheurt hij weg, mij achterlatend in de stilte.
Weer geweldig. Wel alle delen bewaren he voor je boek 😉
Dankje Miriam, ik lig op FB al zover voor dat het nog een hele kluif wordt het hier in 120w te gieten. Er is net weer een vervolg geplaatst, ik leef nog?
Hoi Nancy, heb net weer een aantal verborgen lijken achtereen gelezen / herlezen, dit moet je echt gaan uitgeven; de spanning druipt eraf! Ik heb wel wat moeite met de verschillende namen (Lotte, Arjan, Pedro) die uit het niets lijken op te poppen. Misschien omdat het een zeer compacte 120W-versie is?
O ja, en als het het uitgeeft, wil ik wel een gesigneerd exemplaar, natuurlijk… 😉
<3
Ha Ton, ?? dankjewel, ja die namen dat zijn facebookvrienden die een rolletje in het ‘boek’ krijgen. Voor 120w is het denk moeilijk om het helemaal te volgen.
dit verhaal pakt, Nancy
Dankjewel Kees?