De poort heb ik lang geleden gesloten.
Drie keer 1. Twee keer 3. De heilige drie-eenheid in vijf dobbelstenen. Full House, maar mijn huis is leeg. Ik kan gooien wat ik wil: Yahtzee, vijf gelijken. Toch doe ik het niet. Ik laat de stenen hun eigen weg zoeken.
Iedereen is verdwenen. Ik heb ze laten gaan. Ze zwerven rusteloos rond, als herinneringen aan betere tijden, die daarmee het kwade nog beter uitlichten.
Weer een worp. Ik kan er niets mee en zet hem weg bij Kans.
Ik fluister: ‘Ik ben er van overtuigd dat Hij niet met dobbelstenen werpt.’
Ik lach.
Ik ontkurk een fles en proost op Albert, Friedrich en Niels. Ik de levende, die tegelijkertijd dood kan zijn.


Het geheim van de oude pakt me. Knap!
@Hadeke, daar ben je weer eens! En hoe! Albert E, Friedrich N en Niels ????
Niels B (ohr)
Aldus Edwin S. neem ik aan. 😉
Erwin S. toch?
Hadeke, het verhaal fascineert me, maar ik krijg er nog niet meteen vat op.
Ha, die Niels, van de atoomfysica (zei Wikipedia tegen me)!
@lisette (en anderen): Je bent er al bijna. Lees onder het kopje ‘Kopenhaagse interpretatie’ eens verder 😉 : https://nl.wikipedia.org/wiki/Albert_Einstein#Kopenhaagse_interpretatie
Dan is de Ik persoon hopelijk ook duidelijk.
Het verval..
Doet me denken aan The fall of the house of Usher..
Haha, leuk. God (of hoe die ook werkelijk noemt) heeft duidelijk wat helpers nodig. Tijd om die poort weer open te kraken. En misschien moet hij van de drank af. 🙂
Goede gedaan om hem bij Kans weg te zetten. Intrigerend stukje.
Erwin S. inderdaad. Nu al weer last van autocorrectie…