Ze steken tegelijkertijd hun hand op als ik ze groet, Dat vereist enige acrobatiek, als je hand in hand fietst. Ik zie ze meestal van ver aankomen: Henk en Anja in dezelfde rode windjacks. De boodschappen puilen uit hun blauwgeruite fietstassen. Ze dragen beiden stevige, donkerbruine sportschoenen met beige sokken. Twee keer per week maken ze een wandeling door weer en wind. Hun rode konen kleuren dan goed bij de windjacks.
Stiekem verdenk ik ze ervan in dezelfde flanellen pyjama’s te slapen: uniseks …
Op een dag kom ik Henk tegen: hij is alleen. Zijn rode windjack staat open. De veters van zijn schoenen zijn los.
‘Waar is Anja?’ vraag ik.
Hij kijkt me wezenloos aan.
‘Ze is een dagje weg.’
Sterk stukje, Nel. Ik ken deze stelletjes. Ik vind ze vaak een beetje eng …
Zie het helemaal voor me. Leuk stukje Nel.
Bedankt, Ewald en Levja.
Het verhaal is (deels) gebaseerd op een bestaand stel.
Ik probeer me hun leven voor te stellen. ?
Heel mooi beschreven Nel , je kent allemaal dit soort mensen. Jouw pen geeft er een extra dimensie aan, zijn ontredderdheid als zij er niet is. Ik vraag me af, is hij beginnend dementerend?
Dank je wel voor het compliment, Marie.
Nee, Henk is niet dementerend, maar hij kan Anja geen minuut missen.
Laat staan langer; hij is dan geheel van slag.
Mooi hoe je tekst toch vragen oproept aan mij als lezer!
@Nel. Herkenbaar stel!
@Ewald: ze zijn eng, maar gelukkig niet allemaal.
Nele, dat ik ze een beetje eng vind, wil nog niet zeggen dat ze inderdaad ook eng zijn. Massa’s mensen vinden mij misschien wel eng, maar voor zover ik het weet, ben ik dat niet.
@Ewald: bovenstaande gedachte sluit een beetje aan bij ‘Uniseks-ogen’… 🙂
Dank je wel, Han.
Nele en Ewald, ik lees jullie discussie.
Wat je ziet, is maar een deel van de werkelijkheid inderdaad. De rest wordt eromheen gefantaseerd. In mijn stukje heb ik me beperkt tot waarnemingen (behalve de flanellen pyjama’s 🙂
Mooi weer, Nel. Wie kent ze niet deze stellen? Sterk dat slot waar je alle kanten mee op kan.
Dank je wel, Niceway.
Mooi! Ik begrijp de neiging het eng te vinden maar vind het zelf bovenal aandoenlijk lief… Niets groots en meeslepends, gewoon gelukkig met weinig. Met de veiligheid die ze in elkaar vinden.
Dank je wel, Simone!
Leuk stukje dat gelijk wat associaties oproept!
Dank je wel, Jessy.
Ja, dat was ook de bedoeling 🙂
Veel mensen kennen een ‘Henk en Anja’
Van jou Henk en Anja genoot ik al eerder op fb. Maar hier, met net die extra details, is het nog leuker!
Dank je, Marceline. Het is experimenteren: soms wordt een verhaal door het in te korten (veel) sterker en soms mis je dan net een paar sappige details.
mooie beschrijving van symbiotische relatie.