Hendrik zit op een strandterras, met als enige gezelschap het duo twijfel en paniek.
Vroeger was hij gewoon eenzaam, sinds zijn trouwen met Hendrika is zijn leven een emotionele achtbaan.
Uitzinnig blij met haar liefde, doodsbang voor het knagende gevoel dat daar een eind aan zou kunnen maken.
Voor hem staat het derde pilsje van die ochtend, de bruisende kraag prikkelt.
Over de rand van het terras ziet hij de meedogenloze golven. Schuim vliegt hem tegemoet, kleeft aan het glas en glijdt langzaam in het bier.
Hendrik weet het niet meer. Durft niet na te denken, durft niet te praten met Hendrika.
Hij drinkt zijn bier met zeeschuim, en de zilte traan die over zijn wang in het glas glijdt.

Mooi heb je al die emoties neergezet. Ook bijzonder hoe je het pilsje en de zee a.h.w. in elkaar laat overgaan. Knap gedaan!
Persoonlijk vind ik de . in de titel niet zo fraai.
Goed geschreven, met treffende beelden en een fraaie openingszin (het duo twijfel en paniek).
Irma Hekate dank voor jullie reacties. De punt is uit de titel, was er neergezet uit macht der gewoonte
Een aangrijpend beeld schets je hier van Hendrik, Berdien.
Bier met zeeschuim en een zilte traan: de wanhoop en verwarring samengevloeid.
@Berdien. Heel mooi en goed geschreven!
Zag een filmpje over die ‘vloedgolf’ ergens bij Zandvoort en zag dus ook Hendrik al zitten… Mooie, originele beeldspraak inderdaad met dat bier & schuim. Een opmerking: ‘Meedogenloze golven’ is één bijvoeglijk naamwoord teveel.
Frank E: wil je uitleggen waarom meedogenloze teveel is? Teveel bijv nw in het stukje? Ik had nl voor dit woord gekozen om de sfeer grimmiger te maken, de onontkoombaarheid van de ellende van het manneke te benadrukken.