Leider Pon van de groene Khmer is boos. De geschiedschrijving in Cambodja is foutief gekleurd naar zijn zeggen. Het fijne wil Pon er niet over kwijt. Komt te dichtbij voor zijn volk. Hij wil geen onrust. Het volk heeft reeds te lang geleden onder foutief geschiedkundig leed.
Stel je eens voor. Je schrijft samen met iemand een lied. Krijgt daar als co-schrijver niet de credits voor. Dat schaadt dan toch de relatie? Zeker als de relatie niet alleen de muziek betreft. Imagine. Ik zou er onmiddelijk een halszaak van maken.
Zo denkt ook Pon. ‘Niet’ staat hier gelijk met ‘vals’. Valse geschiedschrijving uit ijdelheid. Pon pleegt uit boosheid nog net geen coup. Geen CouPon. Zijn nek is hem te lief.
Mien, jij vindt het altijd maar weer. Hoe kom je erop!
Marie, door gewoon wat verdieping te zoeken in de materie en dan de fantasiekraan openzetten. Alles loslaten. Uitgezonderd de taal. ?
Wel uitkijken dat er geen maffe smurfen uitkomen. Want daar kun je meestal helemaal niets mee. ?