De twee mannen staan voor het plexiglas raam dat een panoramisch uitzicht biedt op het roestkleurige Martiaanse landschap. Aan de horizon, hier veel dichterbij dan op aarde, rijzen lage heuvels op. De van stenen vrijgemaakte voorgrond is vlak, op het graf na.
‘Hoe zwaar is dat ding nu?’
‘Ruim twee kilo, schat ik.’
Uit het graf groeit een korte, dikke stengel, met aan het boveneinde een grijsblauwe bol, bedekt met pulserende rode aderen. Ze weten inmiddels dat hij is opgebouwd uit het organisch materiaal van hun verongelukte collega.
‘En volgens jou is het een soort baarmoeder?’
‘Zoiets.’
‘Maar Tanith was toch niet…?’
‘Neen, niet toen ze stierf.’
De mannen kijken elkaar aan.
‘Maar wie of wat is dan de vader?’

Spannend en verrassend. <3
Aha een echte SF, jazeker. Goed verhaal en nu wil ik ook weten wie of wat de vader is?
Mooi!