Na mijn onverbloemde aanzoek pakte ze me verder in. Haar aanraking, lichtjes, was opwindender dan innige omarmingen ooit konden zijn, lieten me evenwel niets bezitten van dat wat ik me gretig toe-eigenen wilde. Terwijl ik haar wanhopig claimde, kreeg haar blik iets vluchtigs. Toen haar telefoon rinkelde wist ik me onderbroken. “Momentje lieverd” zei ze. Haar vingers beroerden mijn pols terwijl ze opstond en richting de tussendeur liep, die bar van restaurantgedeelte scheidde.
Ik volgde, zag in mistige waas hoe ze speels mijn alter ego onder handen nam. Zijn kruk kraakte terwijl vingers amoureus door de niet geheel willoze kam van zijn haar gleden. Déjà vu als uitkomst. Ik draaide me om, legde geld op de bar, betaalde de prijs…
@keesleeuw: mooie afgang, maar eigen waardigheid weten te behouden.
Hi lisette, dank nog voor je schrijftip bij stukje 1 en inderdaad een afgang ja 🙂
@keesleuw. Mooi! Zeker de ‘niet geheel willoze kam’.. goed gevonden!
Ik val voor de willoze kam …
Dank Arjan en Levja!
Mooi Kees, laatste zin?