Soms heb ik van die dagen. Dat ik er geen bal van snap. En er zelfs geen gehakt van kan maken. Ook niet begrijp waar het vandaan komt. Best vervelend dat ik het niet op een opkomende midlifecrisis kan gooien. Of op een onenigheid of ergernis.
Maar gewoon het zeurende gevoel. Dat ik de boot gemist heb, te laat voor het feestje ben. Het gevoel dat je hebt bij een hardloopwedstrijd. Niet de angst om niet te finishen. Zelfs niet om aan te komen terwijl de finish al opgeruimd is. Nee, maar dat je dan opgemerkt wordt. En dat alsnog de welkomstboog verrijst, en het publiek terugkomt om te klappen. Falen is erg, opgemerkt falen erger, maar bejubeld falen doodeng.


Is dit stukje het resultaat van een week lang als themawinnaar te boek staan? Beter even geen themastukjes meer schrijven dan, Arjan, maar alleen themaloze verhaaltjes, zoals deze, waar je dan wel weer een hartje voor krijgt. Dat dan weer wel.
Ha Ewald, nee hoor! Heel gaaf om te winnen, maar het is niet zo erg dat ik daar een soort van déjà vu beleef. Dus staat los van themastukjes schrijven. Maar heb wel het gevoel van nu beschreven. Soms is schrijven een eenzame bezigheid. That’s all.
Bedankt voor het hartje!
Er rest mij niets dan onopgemerkt een hartje neer te leggen en weg te sluipen 😉
Arjan: Ik zag pas geleden een prachtige boom gemaakt van stukken sloophout. En ook een stotteraar kan poëtische gedachten in woorden omzetten. Zo kan verborgen angst tot iets moois leiden.
@Nel dank voor het hartje. En dak voor de geruisloosheid!
@ Berdien: Helemaal waar! Dank!
een hartje voor deze eenzame schrijver!
Ha Marceline, dankjewel!