Gisteren is hier iets heel ergs gebeurd. Terwijl wij met onze auto naar de garage zijn, iets met koppelingsplaten, overloopt de eigenaresse van ons huisje een hert. Dit schrikt en rent naar de enige plek op het perceel waar het gaas hoog en sterk is. Waarschijnlijk omdat haar jong aan de andere kant staat. De pogingen om over en door het gaas te komen mislukken. Het dier breekt haar nek. Het kadaver is vervolgens weggebracht naar een plek hogerop in de bergen, waar de gieren er iets mee kunnen. Er blijven hier een eenzaam reekalfje en een paar verbijsterde mensen achter. Geen conclusie over een vermeende wrede natuur en mens. Gewoon een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Daarom des te verdrietiger.


@Arjan: ach, wat sneu nou, en wat een mooie conclusie!
@Arjan. Heel mooi, mooie conclusie.
Deze schrikt moet zijn dat of dit schrikt (het-woord). Deze of die gebruik je bij een de-woord.
@Lisette. Dankjewel. Ja, was erg sneu.
@Han. Dankjewel. En natuurlijk heb je gelijk. Dankjewel! Aangepast inmiddels.
@Arjan, hè wat verdrietig dit. De tweede zin vind ik persoonlijk moeilijk leesbaar maar voor de rest weer goed geschreven.
Mooi, Arjan, als altijd eigenlijk in je ezel-serie. Maar waarom ‘des te verdrietiger’?
@nancyB. Je hebt gelijk. Ik probeer te veel info in een zin te stoppen. Ik ga er nog naar kijken. Dankjewel!
@Irma. Tja, daar vraag je wat. Ik denk dat als het iemands schuld is je boos op iets of iemand kunt zijn. Nu voel je de machteloosheid des te meer. Of zoiets.
Weer heel mooi, Arjan, de vakantiefilosoof maakt overuren! <3
@Ton. Ha dankje.Nee hoor,ik schrijf gewoon graag. En daar nu mooi tijd voor. En wie filosofeert er nu niet graag een beetje luchtig op los?