Ongemeen blij verwacht zijn dochter haar tweede kindje. Juni, berekende een gynaecoloog. Mama deelt via facebook met bijna iedereen de schimmige ontwikkeling, haar geluk, haar ongeduld. Vrienden liken. En alles verloopt best.
Zit hij op zijn kamertje, en hoort hij op straat de hakken van een jonge vrouw stappen, een kleine koter joelen, stuift hij naar het raam, eens te meer, tevergeefs. De deurbel blijft stil.
Ooit, in zijn donkerste dagen, de strop in de hand, weerhield het abstracte toekomstbeeld van eventuele kleinknuffels hem van de definitieve wanhoopsdaad.
Is het bijna zusje even verstandig en koppig als haar mama, is ze even mooi?
Een roze traan kerft. Ergens pijnigt een immense leegte zijn lijf.
Hij zag het kind nog nooit.
Mooi omschreven hoe een leegte pijn kan doen!
Pijnlijk mooi.
Wrang. Maar zo gaat het soms. Triest ook. Maar we weten niet wat er allemaal aan vooraf is gegaan. Daarvoor schieten woorden tekort. Misschien biedt Facebook in deze een heel klein beetje troost. Het doet edoch tekort aan iedere live-experience. Dat mag een papa nooit ontzegd worden.
@ Ewald & Arjan: Dankjewel. Beetje troost!
Intens en ook intens verdrietig. ( Sorry, voor mijn zeurtje, maar is het niet tweede?)
@ Mien: Héél wrang. En ja, woorden schieten tekort. Dank je!
@ Levja: Inderdaad: tweede. Dom van me, als zo vaak. Dank je, geen zeurtje. Dank voor je reactie!
@o_verschreef, wat naar, en onoplosbaar, begrijp ik?
Wat een aangrijpende intense beschrijving van hoe hoop kan vervliegen. Persoonlijk had ik de hp een iets toegankelijker dochter gewenst, maar ja je weet niet wat hieraan vooraf ging!