Het pinnige oude dametje tuut er op los in de supermarkt.
De jongens, die aan het vakken vullen zijn: ‘Tuut tuut.’ Dat is het enige, wat ze zegt. Ze kijkt chagrijnig.
Ik moet het ook ontgelden, kan nog net aan de kant springen voordat ze me met haar rollator aan zal rijden.
Ik zie in haar mandje een hondje, hij houdt zijn koppie naar beneden. Het is net of hij niet durft te kijken. Schuins kijkt hij heel even naar mij. Ik knik hem bemoedigend toe en denk: ik hoop maar dat ze niet zo tuuterig tegen jou is. Dat verdien je niet.
Hij maakt zich klein, zodat Tuut haar boodschapjes naast hem kan leggen. Hij ligt naast een hamlapje.

Oh ja die pinnige oude tuutdames, ik herken ze met verschillende geluiden?. Arm hondje. Leuk verhaal Marie. ‘Schuins’ doet me twijfelen, is dat niet streekgebonden?
Nancy, leuk dt je komt lezen. Ik had eerst sluiks, misschien toch beter?
@Marie, ik heb het even opgezocht, schuins is gewoon goed. Mijn twijfel was onterecht dus?
Leuk verhaaltje en herkenbaar.
Marie: een echte ‘Uit het leven van Marie’. Wat schrijf je toch mooie mensen-met-dierenverhalen.
Deze scène zou zomaar uit Benidorm Bastards kunnen komen. <3 En het hondje van Madame Bastard heeft meteen al een naam! Ik ben benieuwd hoe het Tuut verder vergaat…
Dank je Nancy, weer wat bijgeleerd!
Je zet me aan het denken, dank daarvoor!
Excuses voor mijn hele late reactie.
Dank je Marlies, fijn dat je komt lezen en het kan waarderen.
Excuses voor mijn hele late reactie.
Dank je Berdien.
Voor je bijzondere compliment. Dieren kunnen je ziel beroeren!
Excuses voor mijn hele late reactie.
Dank je Nele.
Leuk dat je de vergelijking trekt met Benidorm Bastards. Ik zie Tuuttuut nu met heel andere ogen!
Je inspireert me weer, dat vind ik zeer waardevol!
Excuses voor mijn hele late reactie.