De kleren staan me niet aan. Spuuglelijk zijn ze. Ik vraag me trouwens af waarom ik ze nodig heb, nu ik geen lichaam meer heb.
De schoenen bevallen me beter, nuttiger vooral, als bescherming tegen de prikkende ondergrond. Ik trek ze aan en ik prop de kleren in het koffertje. Misschien vind ik wel een goede naaister in dit nieuwe land en misschien kan er wel iets mooiers van de drie verschillende stoffen gemaakt worden.
Een ongekende weg ligt voor me open. Naakt en onzichtbaar, met alleen een paar schoenen aan, neem ik deze bizarre afslag. Ik vind het een hilarisch idee. Tot ik mij realiseer dat de roze koffertjes uit mijn vorige leven bijna altijd voor ernstige problemen zorgden…
❤️Ik vind het een hilarisch verhaal??
Ja, het wordt idd hilarisch, maar leuk! Naakt, onzichtbaar, maar met schoenen… Ben benieuwd naar het roze koffertje!
Knap om een absurd verhaal als dit toch spannend te houden. Goed gedaan!
Tussen ‘aan’ en ‘neem’ zou ik een komma plaatsen.