Hij doet me aan zijn vader denken. Lang geleden kwam die sporadisch bij me binnen. Hoe hard ik ook mijn best deed hem weg te jagen, hij bleef plakken totdat hij er zelf genoeg van had. Precies wat je van een kater verwacht.
Vanmorgen maak ik kennis met zijn jong. Een antecedentenonderzoek is volstrekt overbodig. Ik herken hem direct aan zijn doen en vooral niet laten. Klein maar venijnig zet hij zijn klauwen in me en port speels en voorzichtig tegen mijn slapen. Hij voert het tempo op en gebruikt steeds meer kracht. Gelukkig is hij na een ‘kst’verdwenen.
Ben ik blij dat ik het laatste glaasje rosé heb laten staan anders had ik nu zijn pa op mijn dak.
Knap
@Nancy B. Wat goed geschreven en leuk!
@ Levja, dankjewel?
@Han, dankjewel?