Eén keer sta ik stil en werp een snelle blik op de kale top. De klap die volgt, doet mij van pijn ineenkrimpen. ‘Loop door,’ zegt de wachter kalm. In zijn stem hoor ik het naderende einde.
Vanuit een ooghoek zie ik zwarte vlekken rond de heuvel scheren. De schimmen van hen die ik doodde? Of zijn het gewoon raven? In mijn geest is geen plaats voor antwoorden. Enkel de lange paal die ik voortsleep, de lus om mijn nek en het helse vuur in mijn longen bestaan nog.
Een donkere gedaante staat plotseling onder mijn galg. ‘Als je mij voor eeuwig gehoorzaamt, bevrijd ik je,’ klinkt een hese fluisterstem. Ik knik en omhels het nieuwe leven dat mij toelacht.
Ik heb dit stukje gisteren in een versie van 99 woorden op SOL geplaatst. Omdat ik er alsnog een (kort) feuilleton van wil maken en dat daar volgens mij niet zo tot zijn recht komt, plaats ik het nu ook hier. Ik denk dat het deze keer slechts drie of vier stukjes gaan worden.
Indrukwekkend
Dank je, Levja.