Nu ik hier zit in de brandende zon weet ik niet meer wat me heeft bezield deze tocht te ondernemen. Mijn tong voelt als leer, ik verlang naar een glas koel water.
‘De woestijn zal bloeien als een roos,’ zeg ik hardop. Ooit sloeg Mozes water uit de rots en manna daalde uit de hemel neer. In deze eindeloze zandvlakte is geen sprietje groen te zien.
Toch verlang ik niet terug naar het leven dat ik achter me liet.
‘Laten we verder trekken,’ zegt hij. Hij tilt me op een witte kameel. Ik laat me leiden. Ooit komt een einde aan deze tocht en zal ik het land van melk en honing bereiken.
Maar hoelang kan ik deze hitte verdragen?
Mooie ode aan Mina > http://youtu.be/KTQoBBXq17s
? ? ?
Mina’s ‘Brandend zand’ in Spaans:
http://youtu.be/_dPnz0z7MgM
En Mina in Duits:
http://youtu.be/7jt7Xruu1fQ
En hier de Nederlandse versie van Anneke Grönloh (ouder kon ik niet vinden)
http://youtu.be/tgw5PbhlSpI
Dank je Nel. Je stukje brengt mooie herinneringen boven.