Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen, Natuur

Brandend zand

20 december 2017 | 120w | Nel Goudriaan | 3 |

Nu ik hier zit in de brandende zon weet ik niet meer wat me heeft bezield deze tocht te ondernemen. Mijn tong voelt als leer, ik verlang naar een glas koel water.
‘De woestijn zal bloeien als een roos,’ zeg ik hardop. Ooit sloeg Mozes water uit de rots en manna daalde uit de hemel neer. In deze eindeloze zandvlakte is geen sprietje groen te zien.
Toch verlang ik niet terug naar het leven dat ik achter me liet.

‘Laten we verder trekken,’ zegt hij. Hij tilt me op een witte kameel. Ik laat me leiden. Ooit komt een einde aan deze tocht en zal ik het land van melk en honing bereiken.
Maar hoelang kan ik deze hitte verdragen?

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Nel Goudriaan of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »